طغیان ویروس‌های پاییزی روی نیمکت مدارس
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری «صدای خرامه»، اگر از ساکنین «قلعه‌ی بالا» یا «تپه بهرامی» بپرسید که خانه‌تان کجاست، بلافاصله با اصالتی از جنس تاریخ پاسخ می‌دهند: «بالی قلعه» (بالای قلعه).
تا پیش از احداث حصار و برج‌وبارو، بیشتر اهالی خرامه در همین محله سکونت داشتند. همان‌گونه که پیش‌تر اشاره شد، سکونتگاه‌های نخستین مردم در خرامه مانند محدوده چهارطاقی و تل کل باقری، در اراضی پست قرار داشتند و همواره در معرض خطراتی چون سیلاب‌های فصلی بودند. این سکونتگاه‌های اولیه فاقد حصار، برج، جان‌پناه و امنیت لازم بودند؛ به همین دلیل، ساکنان آن‌ها در دوره‌های گوناگون مورد هجوم یاغیان و مهاجمان قرار می‌گرفتند.
در دوران شکوه ساسانی، به دستور بهرام گور و به دست لشکریانش، تپه بهرام (گندکبود) با خاک‌ریزی دستی به ارتفاع ۹ متر احداث شد و عمارت‌های متعددی در میان آن بنا گردید.
برای تأمین امنیت پایدار اهالی، حصاری مستحکم دورتادور قلعه کشیده شد و دروازه‌ای زیبا همراه با دو برج دفاعی و راهرو در ضلع غربی آن ساخته شد تا این دژ کهن، به پناهگاهی امن برای زندگی مردمان خرامه بدل شود. این اثر ارزشمند تاریخی نیز در تاریخ ۱۳۸۰/۰۷/۱۰ با شمارهٔ ثبت ۴۱۲۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دیدگاهتان را بنویسید